Nazomer – Esther Verhoef

Terwijl we allen naar wat lente hunkeren, zindert ‘Nazomer‘ hier nog even na.  Het is zo een roman met personages die je niet vergeet.  Niet omdat ze op gruwelijke wijze dood en begraven zijn geraakt – dit is echt een roman zoals haar boek ‘Tegenlicht‘, dus niemand legt op onnatuurlijke wijze het loodje – maar omdat de personages zo echt en ‘levend’ zijn.

In heb begin van het boek vond ik de tegenstelling wat te sterk. Het ene hoofdstuk zit je te pietepeuteren in een Nederlandse achterbuurt ergens in de seventies en het andere moment word je in de glitter en glatter van de modewereld anno 2017 ondergedompeld.  Maar al snel wordt duidelijk dat Clau en Vivian meer met elkaar gemeen hebben dan je op het eerste gezicht denkt en worden de hoofdstukken een hecht vlechtwerk.

Dit boek gaat over passie en dromen, in haar geval voor mode, en hoe je die in je leven gepuzzeld krijgt, ook als dat leven je andere grote vraagstukken en massa’s roddel en achterklap naar je hoofd slingert.  Als je denkt dat dat maar lauwtjes is qua verhaallijn, dan heb je buiten Esther Verhoef gerekend. Spanningsbogen zijn een kolfje naar haar hand en met enkele geheimen en haar korte, krachtige hoofdstukken trekt ze je het hele boek door.  Denk maar niet dat die exemplaar lang op je nachtkastje zal liggen verstoffen 🙂 .

Warm aanbevolen!

 

Wat jij niet ziet – Sarah Pinborough

#WTFthatending… een thriller met een eigen hashtag.  Het is weer eens wat anders, dacht ik.  Tot ik de eerste bladzijde las, waarin de lezer – voor de grap? – tot een Non-Disclosure wordt verplicht, nog voor hij een letter gelezen heeft. Jak! Dat degouteerde enorm en bijna sloeg ik het boek weer dicht.  Maar gelukkig net niet.  Want wat de marketeers om zeep wilden helpen, is een spannend  en intrigerend verhaal van een ‘echte’ schrijfster.

Ze geeft je inkijk in het leven van Louise, een alleenstaande moeder, die David ontmoet in een kroeg, er als een blok voor valt om dan tot de ontdekking te komen dat hij haar nieuwe baas wordt.  De andere inkijk, is de leefwereld van Adele, de vrouw van David.  Alweer een ‘toevallige’ ontmoeting en Louise en Adele worden ondanks alles vriendinnen, of toch iets wat er op lijkt.  Want in dit boek is alles ‘iets wat er op lijkt’… of toch weer net niet.

Voor liefhebbers van een stevige mindf*ck is dit er eentje om duimen vingers bij af te likken.  Want het klopt… zo rond bladzijde 390 denk je inderdaad #WTFthatending 🙂 .

Veel leesplezier!

Het geheim van mijn man

Het geheim van mijn man

‘Als je dit leest, ben ik dood…’  Niet meteen iets wat je wil lezen.  Zeker niet als degene die het schreef springlevend is… en toch.

Deze test in nieuwsgierigheid overkomt Cecilia, een moederkloek waar je stiekem wat jaloers op bent omdat ze een perfect gezin weet te combineren met een carrière én een kraaknet huis én dan ook nog eens voor iedereen klaar staat.  Maar dat het niet al goud is, wat blinkt, blijkt al snel uit deze brief.

Het verbaasde me om na het intrigerende hoofdstuk over Cecilia in een hoofdstuk gegooid te worden over Tess, wiens man er vandoor is met haar beste vriendin.  Ik moet toegeven dat ik initieel zelfs dacht dat er wat was misgelopen bij het boekbinden, maar daar was ik wel overheen 😉 toen ik bij het hoofdstuk van Rachel kwam, die jaren geleden haar dochter verloor en nog steeds naar antwoorden zoekt.  Het lijkt eclectisch op het eerste gezicht, maar hoe verder je in het verhaal komt, hoe meer je de verhaallijnen van deze drie vrouwen in mekaar ziet lopen.  De vlotte schrijfstijl en de herkenbaarheid maken dat je meevoelt met alle drie en door hun ogen zie je dan ook de impact van die ene gebeurtenis vanuit verschillende perspectieven.

‘Het geheim van mijn man’ speelt zich af in Australië, wat de seizoensbeleving uiteraard omgekeerd maakt, en aGrote kleine leugenslles gebeurt binnen slechts één week, waardoor het verhaal vaart houdt.  Het leest vlot weg, maar zet je ook aan het denken.  Hoe goed ken je de mensen met wie je samenleeft echt?  Hoe belangrijk is het verleden?  En wat kan je vergeven en wat niet?  Vooral de epiloog zet je nog eens een andere bril op.

Waarom dit nog steeds een aanrader is? Ik las het al een hele poos geleden en toch bleven de personages me bij : goed teken 😉 .  Moriarty’s nieuwe boek ‘Grote kleine leugens’ komt einde deze maand uit.  Om naar uit te kijken!