Een lach na de tranen

We missen hem, onze poezieboy.  En nog het meest tijdens ons dagelijkse voorleesmoment.  Geen grote poten meer die wiebelig een plekje zoeken op kleine kinderbillen, geen poezenpoep als ongewenste bladvulling, geen gespin als zachte begeleidingsmuziek bij ons verhaaltje.  Ik kon er zelf moeilijk mee omgaan die eerste dagen, maar wou ook geen afbreuk doen aan ons avondritueel.  Dus hadden we nood aan een geweldig goed boek om onze gedachten te verzetten.  En dat werd er eentje zonder prenten

boek_zonder_tekeningen

‘Je denkt misschien dat een boek zonder tekeningen saai is of vervelend,’ begint de schrijver.  Onze jongste kijkt mij met opgeheven wenkbrauw aan van ‘allez mama, je weet het dan toch’ 🙂 . Maar dan komt de ‘tenzij’, dan komen de regeltjes en afspraken die aan de voorlezer worden opgelegd en spitsen de vierjarige oren zich.  En dan… is het hek van de dam.  Beste voorlezer, dan maakt u zich gewoon compleet belachelijk.  Tot groot jolijt van uw kroost.

Dit boek slaat nergens op.  Het heeft geen verhaallijn en ‘veegt vierkant zijn poepiekont‘ aan alle regeltjes voor het schrijven van kinderverhalen.  En toch is het briljant. Kleuters vinden deze humor geweldig.  Dus dit boek is een blijvertje en eentje dat hier ten huize al meermaals werd herlezen.

‘Mama, kan je nog horen als je in de hemel bent?’IMG_2435 copy
‘Ik denk het wel, ja.  Zeker als je een kaarsje brandt.’
En daarom maakten we dit kadertje met een ‘kids-proof’ lichtje en zijn we de afgelopen dagen grootverbruiker van Duracell.  Kwestie dat W. niks mist van wat we hier uitspoken en vooral kan meeluisteren naar dat verhaaltje waarbij hij zelfs met de beste wil van de wereld zijn poezelige ‘poepiekont‘ nooit voor de tekeningen had kunnen zetten.

Afscheid

WhiskeyenoliverOns huis is leeg, stil en kil.  W., onze lieve poezenvriend is niet meer.  Hij bezweek dit weekend aan een korte, maar hevige infectieziekte.  En kort was ook zijn leven hier bij ons.  Te kort.

Het begon zo’n acht jaar geleden op een mooie lentedag toen ik hem, samen met een goede vriendin en haar dochter, ging halen bij een ex-collega.  Toen we aankwamen op zijn boerderij in het Leuvense, zat Ma Poes zich genoegzaam te likken in het zonnetje.  Zonder kroost.  Na enige paniek werd de kroost gelukkig wel gevonden. Alle vijf kittens lagen als sigaren in een doosje te dutten in de bovenste lade van de dressoirkast.  De dochter van mijn vriendin koos een zwart met witte kattin die ze ‘Minnie’ doopte; heel toepasselijk want uiteindelijk kregen ze maar half zoveel poes mee naar huis als ik.  W. was toen al een uit de kluiten gewassen pluizenbol met een zacht en schuchter karakter.  Hij stond vervolgens twee uur met me in de file op de Brusselse Ring en gaf geen kik.

Eens thuis werd hij enthousiast verwelkomd door P., een kleine chocoladebruine Britse korthaar die me toeIMG_0536n al zo’n anderhalf jaar gezelschap hield, de dolste poezenfratsen uithaalde en geweldig content was met extra publiek.  Na een weekje met W. in een bench om aan elkaar te wennen, was het tijd om hen samen te laten spelen.  En van toen af, kwam ik er eigenlijk niet meer aan te pas 🙂 .  P. toonde W. de kattenbak, eten en drinken en liet hem spelen met zijn speelgoed – een vis aan een elastiekje aan de deurklink – terwijl hij fier naar mij keek met een blik van ‘kijk eens, ik ontferm mij hier toch goed over dat klein grut, hé’ 🙂 . Dat ‘klein grut’ was al na enkele weken groter dan P., maar nog steeds bleef P. hem wassen en vertroetelen.  Ze waren altijd samen en op aangeven van P. voerden ze heel wat in hun schild, zodat ze ook wel eens konden doorgaan voor ‘Afbraakwerken P&W’ 🙂 . P. vond het trouwens helemaal niet leuk dat ik ‘onze papa’ ontmoette en joeg hem de stuipen op het lijf door hem in de douche te gaan zitten begluren.  Hij moest er maar wat voor over hebben om ‘de mama’ te mogen versieren 😉 .

Het was dan ook een hele schok voor ons en zeker voor W. toen P. plots heel jong overleed een aantal jaren geleden toen ik zwanger was van onze zoon.  Samen met ons, treurde W. heel erg.  Hij had er moeite mee dat hij niet enkel zijn speelkameraad, maar ook zijn leider kwijt was.  Hoewel P. drie keer kleiner was dan W., kon hij er zich altijd achter verschuilen want P. deed niets liever dan het voortouw nemen.  Nu werd W.’s schuchterheid op de proef gesteld en het duurde Whiskeylang voor hij over zijn verdriet heen stapte en wat dapperder werd.  En dan kwam daar ook nog dat rare nieuwe creatuur in ons gezin, zo’n klein model van mens, dat had hij nog nooit gezien 🙂 .  Dus hield hij zich maar op veilige afstand in het begin.  Maar zodra onze schavuit wat groter werd, werden ze dikke vrienden.  Vaak als we speelgoed kochten voor onze zoon, ging W. er van uit dat dat voor hem was.  Een draaiende mobile, een speelmat met wiebeldingen, een stel botsballen… hij vond het allemaal net zo geweldig als onze kleine kornuit.  En hij speelde ook graag met hem, ook al betekende dat wel eens dat hij de eenzame prinses moest zijn terwijl onze jongste de stoere ridder uithing.  W.’s favoriete tijd van de dag, was ook de onze : het verhaaltje voor het slapengaan.  Als de Bremer muzikanten zaten we, geweldig onhandig op mekaars schoot gestapeld, te lezen en te knuffelen.

Het verhaaltje lezen is nu anders.  Eenzaam en met veel vragen. ‘Maar mama, hoe ziet die hemel er dan uit waar W. naartoe is?’ vraagt zijn dikste vriend tussen twee snikken in.  En daar weten zelfs de beste mama’s geen antwoord op…  Maar wat deze mama wel weet, is hoe de hemel er hier veel jaren heeft mogen uitzien : een zetel bij het haardvuur met een schat van een kat op schoot.  Het ga je goed, poezieboy.

Warme sjaals voor vader en zoon

sjaals2

‘Mama, ik wil ook een papa zijn.’
‘Dan zal je nog veel bokes moeten eten.’
‘Ja maar, zo met dezelfde kleren aan. En ik ben toch al een beetje groot, hé?’

Dus ging mama op strooptocht naar (bijna) identieke hemden, dassen en blauwe jassen.  En – wegens onvindbaar – breide ze de sjaals zelf :).

HERENSJAAL

AFMETINGEN

  • 20 x 200 cm

NODIGbreiwerk2

  • 200g Katia Darling
    (ik gebruikte kleur 200)
  • Priemen maat 3,5
    of 3 indien je los breit

AAN DE SLAG

  • Zet 60 steken op en brei de rijen als volgt :
    1. rechts
    2. averechts
    3. rechts
    4. averechts
    5. averechts
    6. rechts
    7. averechts
    8. rechts
  • Herhaal rij 1 tot 8 tot je een totale lengte van ongeveer 200 cm hebt (hangend vanaf de priem gemeten!)

 

KINDERSJAAL

sjaals3AFMETINGEN

  • 15 x 120 cm

NODIG

  • 100g Katia Darling
    (ik gebruikte kleur 200)
  • Priemen maat 3,5 of 3 indien je los breit

AAN DE SLAG

  • Zet 40 steken op en brei de rijen als volgt :
    1. rechts
    2. averechts
    3. rechts
    4. averechts
    5. averechts
    6. rechts
    7. averechts
    8. rechts
  • Herhaal rij 1 tot 8 tot je een totale lengte van ongeveer 120 cm hebt (hangend vanaf de priem gemeten!)

TIPS

  • mutsWanneer je een nieuwe bol wol aanzet, probeer dan het kleurenpalet van de wol te respecteren.  Je heb voldoende wol, dus rol je nieuwe bol af tot wanneer je aan de kleur komt waar je vorige bol stopte.
  • Ik haakte voor onze kleine kornuit een grappige uilenmuts uit een haakpakketje van Katia en werkte die af met restjes wol van de sjaal in plaats van de bijgeleverde accessoires zodat sjaal en muts bij elkaar passen.
  • Het patroon van de sjaals is gebaseerd op een model dat ik in de winkel de sympathieke dames van Huis Inge Goderis te Mechelen zag.  De wol is daar verkrijgbaar.

De groene zoen

ValentijnDit jaar kreeg ik met Valentijn bloemen… van een ander.

boeket1Geen nood, wij zijn nog steeds gelukkig samen!  Hubby is er zelfs ook happy mee 🙂 .  Ik won namelijk een heel originele wedstrijd bij Bloemenateljee Jacaranda.  Giselle vroeg even voor Valentijn aan haar klanten om een leuke wens voor hun liefje in haar boom te hangen.  De mijne won dit prachtige boeket waar ik erg gelukkig mee ben.

trouw bie 109

Bijna net zo gelukkig, als met het bruidsboeket dat ze vijf jaar geleden voor me maakte 😉 .

Happy Valentine!

Het beest in ons broekje

marsmannetjes Mocht je dit str*ntweer nog onvoldoende reden vinden voor een gezellig tripje naar het bibje, dan is het toch de moeite voor dit boek.

De Blibs zijn tijdens hun rooftocht hier op aarde niet op zoek naar kindjes om op te peuzelen, maar naar waslijnen vol kleurige broekjes en slips!

Net als Stap maar op mijn bezemsteel, is ook dit een origineel verhaal vol Britse onderbroekenlol. En ook dit boek staat op rijm, al is dat soms wat stroef vanwege de vertaling.

Hoewel het nog steeds een grote hit is in de UK en er zelf vervolgverhalen zijn waarin de marsmannetjes met onderbroek en al de hele wereld redden, is dit boek niet meer verkrijgbaar in het Nederlands…
Maar niet getreurd : spring in je onderbroek en haast je naar de bib, en euh… pas misschien toch maar op voor die alien in je slip 🙂 .

Broodcake met noorderkrieken en zwarte chocolade

BroodcakeHet eerste koekje voor bij ’t boekje is geen koekje, geen cake en ook geen bodding.  Maar wel lekker 🙂 !  We zijn hier zelf niet zo dol op de kleverige en zware consistentie van bodding, maar vinden het wel zonde om veel brood weg te gooien, dus verzonnen we deze ‘broodcake’.

NODIG

  • 300 g brood van enkele dagen oud, niet volledig uitgedroogd (dat kan ook, maar dan moet je iets meer melk toevoegen) en zonder korsten (ook deze kunnen er wel bij, maar dan moet je de staafmixer even in het beslag zetten)
  • 1/2 l melk
  • 200 g suiker
  • 125 g zelfrijzend bakmeel
  • 1 theelepel bicarbonaat of bakpoeder
  • 1 zakje vanillebloem (om pudding te maken)
  • 5 eieren
  • 3 sneden peperkoek of een restje koekjes
  • 2 eetlepels honing of confituur
  • 1 theelepel kaneel of speculaaskruiden
  • 1 kleine bokaal noorderkrieken (sap afgieten!)
  • 100 g zwarte chocolade grof gehakt
  • 1 grote springvorm en wat bakpapier
  • beetje bloemsuiker voor de afwerking

AAN DE SLAG

  • Verwarm de oven voor op 180°.
  • Meng de melk met de suiker.
  • Scheur of knip (veeeeeeel interessanter voor kleine koks 🙂 ) het brood in de melk en verkruimel er ook de peperkoek/koekjes in.  Roer om en laat even staan.
  • Voeg de vanillebloem, bakmeel, bicarbonaat, kaneel, de honing/confituur toe en roer goed (zelf, of je kan straks heel je keuken poetsen 🙂 ).
  • Voeg 1 voor 1 de eieren toe en blijf stevig roeren.
  • Haal de springvorm uit elkaar.  Leg op de bodem een vierkant stuk bakpapier dat wat groter is dan je vorm en klik de zijkant erop zodat het bakpapier vast zit.  Laat het overtollige papier uit de vorm hangen (dat heb je straks nodig voor de grote tovertruk 🙂 ).  Beboter en bebloem de zijwand van de springvorm.
  • Giet het deeg in de vorm.
  • Verdeel de krieken en chocolade over het deeg en laat ze er van zichzelf inzakken.  Op die manier heb je niet enkel chocolade en krieken op de bodem.
  • Bak 35 minuten tot een uur in het midden van de oven.  Hoe dikker de cake (dus hoe kleiner de diameter van je springvorm), hoe langer het duurt om te bakken.  De cake is klaar als je er met een stokje in prikt en dat stokje er ‘proper’ weer uit komt.  Hou je oven in het oog vanaf 25 minuten baktijd.  Als je ziet dat de cake al vrij donker is, maar nog niet klaar, zet de oven dan op 170° en leg een stuk zilverpapier losjes over de cake.
  • Haal de cake uit de oven en laat een half uurtje afkoelen op een rooster alvorens je de vorm losmaakt.  Ga voor je deze losmaakt nog even met een mes langs de randen zodat hij mooi vrij komt. De dan de grote tovertruk 🙂 : maak een scheurtje in het bakpapier dat uit de vorm stak, hou het papier aan beide zijden van het scheurtje vast en scheur het zo onder heel je broodcake uit.
  • Laat volledig afkoelen (of probeer dat, de heerlijke geur uit je keuken zal ongetwijfeld hongerige curieuzeneuzen gelokt hebben 🙂 ) en bestrooi met poedersuiker.

TOETERS & BELLEN

  • Wil je de cake nog luchtiger?  Klop dan de eiwitten stijf en spatel ze aan het einde onder het beslag.
  • Ook heerlijk in plaats van de noorderkrieken en chocolade :
    • blauwe bessen en amandelen
    • appeltjes (kleine dobbelsteentjes bestrooid met wat extra kaneel voor ze het deeg in gaan) en rozijnen (half uurtje geweekt in hete thee of rum)
    • witte chocolade (grof gehakt) en gedroogde veenbessen (half uurtje geweekt in heet water)

‘En wie moet dan de korstjes opeten, mama? Ikke ni, hé!’
‘Nee, hoor.  Stop ze maar terug in de zak, dan geven we ze aan de eendjes in het park.’
‘Ja, want die zijn heel arm, hé mama. En die lusten onze cake toch ni, hé?’ 🙂

Ervoor, erna en ergens tussenin

voorjou_300  Eenlevennajou_300  vierpluseen_300

Jojo Moyes staat al enkele jaren in mijn top vijf van favoriete schrijfsters.  Wie zich aan meligheid verwacht, is bij haar aan het verkeerde adres.  Ze is een raspaard in de schrijverij met originele verhaallijnen, krachtige en levensechte personages en een taal met 26 letters en duizend beelden.

VOOR JOU

Louisa is een lieve, iewat naïeve jonge vrouw die via wat omwegen bij een bemiddelde familie terecht komt om voor Will te zorgen, een jonge man die verlamd geraakte bij een ongeval.  Louisa heeft die ongekunsteldheid van Nathalie (Martine McCutcheon), de housekeeper van David (Hugh Grant) in Love Actually, en is iemand die je meteen in je hart sluit.  Will is een heel ander karakter (ondanks zijn handicap zou je hem toch soms ‘een mossel om zijn oren’ willen geven), maar op een grappige en levensechte manier groeien ze naar elkaar toe.
2013 was het jaar waarin Me Before You (Voor jou) uitkwam en ook het jaar waarin ik zelf afscheid nam van iemand die me zeer nauw aan het hart lag.  Kortom, niet het jaar om een boek te lezen rondom het euthanasie vraagstuk.  En toch deed ik het en daar ben ik blij om.  Ik snotterde me een ongeluk, maar het gaf me ook inzichten.  Over wat genoeg is en wat niet.
De verfilming van dit boek is voor heel binnenkort, maar mocht je tot de gelukzakken behoren die het nog niet hebben gelezen : haast je dan eerst naar de boekhandel :)!

EEN LEVEN NA JOU

Einde deze week komt het vervolg op ‘Voor jou’ uit.  Je kon het al vermoeden: ik lees in het Engels en heb weinig geduld ;), dus ik heb het al uit, maar heb er wat gemengde gevoelens bij.
Louisa is nog steeds haar aimabele zelve in dit boek, maar het is en blijft een feit : verdriet is saai.  En pijnlijk.  En soms compleet irrationeel.  Als een steentje in je schoen.  Je loopt er voor de rest van je leven mee rond en hoewel je er aan gewend raakt en het met de tijd wat naar een minder fragiel plekje kan wriemelen, prikt en steekt het je vaak op momenten dat je het niet verwacht.  En het vergaat Louisa net zo.  Dat maakt haar verhaal ook waarheidsgetrouw qua gevoel, maar voor een goed boek heb je natuurlijk actie nodig en daar wringt het me een beetje tegen.  Hoewel alles zou kunnen, vond ik de gebeurtenissen in dit boek soms wat met de haren getrokken en ergerde ik me blauw aan Lilly, iemand uit Will’s verleden die Louisa’s leven op zijn kop komt zetten.   Het is een mooi verhaal en het is prachtig geschreven, maar het mist de magie van Will en Louisa samen… wat natuurlijk helemaal ‘to-the-point’ is, maar wel spijtig voor de hongerige lezer.

VIER PLUS EEN

Dit boek verscheen tussen de twee bovenstaande in en ook hierin wordt een stevig taboe aangekaart, namelijk wat armoede aanricht in een eenoudergezin.  Het grootste deel van dit boek speelt zich af binnen in een auto en het wordt afwisselend verteld door de vier mensen in die erin zitten.  Hoewel je aanvankelijk liefst zo ver mogelijk van die wagen wil blijven als je leest hoe de hondenkwijl de lederen zetels besmeurt en het gigantische hondenbeest ook nog eens onwelriekende luchtjes begint te verspreiden, raak je gefascineerd door de dynamiek tussen Jess – de mama -, Nicky – de stiefzoon die wordt gepest -, Tanzie – de dochter die een wiskundewonder blijkt te zijn – en Ed – de eigenaar van de auto die door omstandigheden de vreemde tocht met dit gezelschap heeft aangevat.
Let op, ook dit is een snotterboek.  Ik – notoir kattenliefhebster 🙂 – kreeg het zo lastig bij het lezen van de scene over de hond – yep, de kwijlende schetenlater – terwijl ik bij de kapper zat, dat er me behoedzaam werd gevraagd of ik wel ‘content was met het kleurtje op mijn haren’ :).  Zoek jezelf dus een gezellig leesplekje ver weg van de wereld, voeg er een doos kleenex aan toe en geniet :)!

Ondersteboven (van) breien

Josefien

Brei eens een puntsjaal.  Ondersteboven.  En met een prachtige ajour boord er aan vast gebreid… ja, ja… zelfs een doorgewinterde breister krijgt daar zowaar een punthoofd van.  Maar sinds de workshop van gisteren, is dat ‘simple comme bonjour’.  Echt!

Achter het merk Josefien schuilt een sympathieke dame, Patty, die workshops kantbreien organiseert in haar stijlvolle veranda en zelf sjaals ontwerpt en breit aan een onnavolgbaar tempo.  Ze is een geduldige lesgeefster en haar patronen zijn heel duidelijk. De eerste naalden zijn de moeilijkste, dus Patty legt ze steek voor steek uit (letterlijk!) en sleurt zo iedereen door de hachelijke onderneming heen.  Werkjes met te veel of te weinig steken worden door Patty ‘gelezen en genezen’ en de noeste arbeid wordt beloond met heerlijk huisgemaakt gebak. Tja… wat wil je eigenlijk nog meer op een kille zaterdagmiddag :)?

Er zijn nog enkele plekjes vrij in haar volgende workshop : warm aanbevolen!

 

Lezen met poezen

Whiskeymetboeken Kattenliefhebbers weten het vast wel : lezen met poezen is geen sinecure.  Voorlezen met poezen, al helemaal niet.  Moest je ons op een avondlijk uur betrappen, dan zou je denken dat we de Bremer Muzikanten zijn.  In onze voorleeszetel, wordt de basis dan gevormd door stevige moederbillen (waar dat extra kilootje al niet goed voor is :), daar bovenop zit een stel jonge wiebelbenen en daar bovenop zoekt onze poes naar stabiliteit, zijn pluimstaart recht omhoog als een ongenode bladwijzer.  De installatie van deze toren neemt ongeveer even veel tijd in beslag als het lezen van het hele verhaaltje, maar we zouden dit slaapritueelt voor geen geld willen missen. Het zal je dan ook niet verbazen dat we wel eens een boek lezen over poezelige helden.

NIET BRULLEN IN DE BIEB – Michelle Knudsen

nietbrullenindebieb_H300In onze bib vonden we geen leeuw, maar wel dit sympathieke boek.  Zoals een olifant in een porseleinkast, wandelt deze leeuw binnen in een oubollige bib vol strenge regeltjes. Wetten waar hij pardoes tegenaan en overheen loopt zodat hij er al snel niet meer binnen mag, tot groot spijt van de kindjes in de voorleesgroep.  Maar dan ontpopt hij zich tot een echte held en wordt hij toch in de armen gesloten door de nuffige bibliothecaresse.  Het boek spreekt tot de verbeelding door zijn grote harige held, maar geeft ook subtiel weer waarom er regeltjes bestaan en dat die in noodgevallen wel eens mogen overtreden worden.  Helaas is dit boek enkel nog in de bib verkrijgbaar.

MET FLUWELEN POOTJES – Vicky Myron & Bret Witter

dewey_H300Het kinderboek over de leeuw deed me terugdenken aan de biografie van Dewey, de bibliotheekkat uit Spencer, Iowa.  Op een ijskoude winternacht wordt Dewey – genoemd naar degene die het decimale bibliotheeksysteem heeft bedacht – in de inleverbus van de bib gedumpt.  De volgende ochtend wordt hij gevonden en gered door bibliothecaresse Vicky Myron – zij schreef dit boek in samenwerking met journaliste Bret Witter.  Ondanks wat tegenkanting, besluit het personeel om Dewey in de bib een thuis te bieden.  En al gauw steelt hij niet enkel elk vindbaar elastiekje, maar ook de harten van zowat iedereen, tot zelfs de pers toe.  In een periode van economische en persoonlijke crisis biedt hij door zijn pientere aanwezigheid troost aan zowel Vicky als de bibliotheek bezoekers.

Hoewel elke poes zijn eigen karakter heeft, zullen poezenbaasjes veel herkennen in beide boeken.  P(u)rrrrrre feel-good :).

Hondenbaasjes zullen er zich ongetwijfeld een kriek aan ergeren aan deze letteren :).  Maar tips over leuke hondenboeken zijn natuurlijk altijd welkom!

Hij drukt op een knoppeke en vliegt naar de maan

rakketZoonlief sleept wel eens wat mee naar huis : een doos, een overdosis MegaToby in de Ruimte en een verbeelding om U tegen te zeggen… ‘Mama, gaan wij daar een raket mee maken? Allez, mama. Nu?’ Wat zeg je dan op een regenachtige middag :o)?

DE BASIS

NODIG

  • Een grote, stevige doos – waarvoor dank aan Cool Blue :o) en aan Mama Jel om ze voor ons te bewaren. Indien de doos niet groot genoeg is, kan je nog wat extra karton of een extra doos gebruiken. Let op, als je de raket wil pimpen zal je er af en toe zelf moeten inkruipen om zaken te bevestigen, dus size matters ;o)!
  • Brede tape
  • Schaardoos_B400
  • Stanley mes
  • Behangerslijm (een volle bokaal)
  • 2 brede kwasten (of meer indien er meer kindjes zijn)
  • 1 rol goedkope aluminiumfolie
  • Het kindje dat erin moet passen :o)

AAN DE SLAG

Omdat elke doos en elk kindje anders zijn, zal ook elke raket anders zijn.  Het maken van de basis is – buiten het mee beslissen over het ontwerp en hier en daar wat vasthouden – niet echt werk voor de kleine ukken.  Er komen messen en scharen aan te pas – en af en toe al wel eens wat gevloek :o) – dus dit deel kan je eventueel zonder kids erbij doen.
Hou bij het maken van de basis wel rekening met dit :

  • Voorzie een voldoende grote deur aan de zijkant en verstevig ze met tape.
  • Verstevig alle hoeken en naden met tape.
  • Snij alvast het gat voor de patrijspoort (zie onder).
  • Indien je bovenaan een lichtbol wenst te plaatsen (zie onder), voorzie dan alvast de melkfles-houder.

Karton-basis klaar?

  • Zet de doos op een afwasbare ondergrond en haal de behangerslijm en kwasten boven.  Dit is mega voor kids, want heeeeeeel die doos moet vol lijm gesmeerd worden.
  • Plak de aluminiumfolie erop.  Er is geen vaste regel voor, maar ik plakte eerst de bovenkant vol met stroken en begon dan de zijkanten te beplakken door met de rol rondom de raket te lopen.
  • Plak alle vergeten hoekjes vast (je ziet niets meer van de lijm van zodra die droog is, dus laat je gerust gaan!)
  • Laat goed drogen

DE TOETERS EN BELLEN

Je raket is nu nog maar een ingepakte doos en hoewel die bij ons al dadelijk getest werd op soliditeit ;o), komt nu het leuke werk om ze te pimpen.  Hieronder een paar ideetjes met wat we op dat ogenblik in huis hadden.

DE LICHTBOL

top_H200NODIG

AAN DE SLAGtop_afgewerkt_H200

  • Snij de stop en hals van de melkfles en ook de bodem.  Pas aan tot de discobal er in blijft staan.
  • Plak de fles op het dak van de raket en laat je kids er de aluminiumfolie op lijmen (lekker vettig boeltje :o).
  • Laat ze de pijpenragers rond de steel van de houten lepel tot krullen rollen.
  • Plak elk uiteinde van een krul vast op het dak van de raket.
  • Teken sterren op gekleurd karton en laat ze uitknippen.  Steek het andere uiteinde van de pijpenrager er doorheen.

DE MOTOREN

naald_in_fles_B200NODIG

  • 2 lege plastic cola flessen
  • 2 x kerstlichtjes op batterijen (Hema of gerecycleerd van het Frozen tafereel)
  • Eindje katoen of keukenkoord
  • Stopnaald
  • Schaar met scherpe punt

AAN DE SLAG

motor_B200

  • Maak met de punt van de schaar een gaatje onderaan in elke fles.
  • Rijg er de koord door (laat de zwaartekracht je een handje helpen! zie foto).
  • Maak aan de hoeken aan de voorzijde van de raket een gaatje ter hoogte van de bodem en top van de fles en stop de draad (met de naald) erdoor zodat je de eindje binnen in de raket aan elkaar kan vastknopen.
  • Laat vanuit de raket kleine vingertjes het lichtsnoer door het bovenste gaatje naar buiten duwen en deze nadien in de fles stoppen (de schakelaar blijft binnen in de raket liggen – plak deze goed toe met tape nadat je er de batterijen hebt ingestopt).

 

DE PATRIJSPOORT

NODIGpatrijspoort_H200

  • 1 lege doorschijnende plastic doos (van lasagne bvb.)
  • Stanley mes
  • Brede tape

AAN DE SLAG

  • Teken ongeveer de omtrek van het bodem van de plastic doos af op de plaats waar je de patrijspoort wil hebben in de raket.
  • Snij het raam uit.
  • Wring jezelf in de raket en plaats de plastic doos in het raam (met de bolle kant naar buiten) en plak de zijkanten vast met tape.  Je weet nu waarom ‘size matters’ :o).

DE BOORDCOMPUTER

boordcomputer_B200NODIG

  • Blad gekleurd papier (stevig) of karton
  • Dopjes van flessen
  • Deksel van yoghurtpot
  • 2 WCrolletjes
  • 1 splitpen
  • Nietjesmachine
  • Eindje katoen of keukenkoord
  • Lijmpistool
  • Restje behangerslijm
  • Plakaatverf en penseel

AAN DE SLAG

  • Niet de WCrolletjes aan de zijkanten van het deksel en verstevig door er in een 8-vorm de koord doorheen te halen en vast te knopen.
  • Laat de rolletjes beschilderen en drogen.
  • Bevestig het geheel met een splitpen op het karton.
  • Laat de knoppen uitlijnen door de expert ter zake ;o) en plak ze vervolgens vast met een lijmpistool en laat uitharden.
  • Laat de achterzijde van de boordcomputer vol behangerslijm smeren, trek alweer je buik in en wring nogmaals je eigen nek om zodat je de boordcomputer netjes onder de patrijspoort aan de binnenzijde van de raket kan plakken.

DE RUIMTESCHOENEN

NODIGRuimteschoenen_H200

  • 2 lege kleenex dozen
  • Aluminiumfolie
  • Restje behangerslijm
  • Plakband
  • Goudkleurige tape

AAN DE SLAG

  • Laat een blad aluminiumfolie aan de doffe zijde volsmeren met lijm.
  • Plaats de kleenex doos erop met de opening naar onder.
  • Pak de rest van de doos verder in als een cadeautje en smeer wat extra lijm waar nodig.
  • Druk de opening in het midden door (met een mes of lat) en plak de flappen vast aan de binnenkant (best verstevigen met wat extra plakband).
  • Laat goed drogen!
  • Werk af met de goudkleurige tape rondom.

Volgens onze kleinste is dit niet enkel de raket van MegaToby, maar ook de capsule (waarin Toby zich tot MegaToby omtovert).  We organiseerden dan ook een klein spektakel waarbij onze superheld een blauw joggingpak (wat moet doorgaan voor het politie uniform van Toby) aantrok over zijn MegaToby kostuum en zo in de capsule kroop om er na veel gefriemel en gewiebel (ik zei het al: de basis goed verstevigen :o) zonder jogging uit naar buiten te springen als de echte, onvervalste mega-superheld!